عاشقانه

^{واحساس ميكنم اين اخرين منزل است}

^{ديگر نه بانگ جرس كارواني،}

^{ديگر نه اواي رحيلي!}

^{تنهايي ارامگاه جاويد من است.}

^{و درد وسكوت،همنشين تنهايي جاودانه ي من!}

  نیمه شب آواره و بی حس و حال, در سرم سودای جامی بی زوال                    پرسه ای آغاز کردیم در خیال, دل به یاد آورد ایام وصال

از جدایی یک دوماهی می گذشت ,یک دو ماه از عمر رفت و بر نگشت

دل به یاد آورد اول یار را, خاطرات اولین دیدار را              آن نظر بازی و آن اسرار را ,آن دو چشم مست آهو وار را

همچو رازی مبهم و سر بسته بود,چون من از تکرار او هم خسته بود

آمد و هم آشیان شد با من او,هم نشین و هم زبان شد با من او                    خسته جان بودم که جان شد با من او, ناتوان بود و توان شد با من او

دامنش شد خواب گاه خستگی , این چنین آغاز شد دل بستگی

 وای از آن شب زنده داری تا سحر , وای از آن عمری که با او شد به سر             مست او بودم ز دنیا بی خبر , دم به دم این عشق می شد بیشتر

آمد و در خلوتم دم ساز شد , گفت و گو ها بین ما آغاز شد

  گفتمش در عشق پا بر جاست دل , گر گشایی چشم دل زیباست دل           گر تو زورق بان شوی دریاست دل،, بی تو جانم شام بی فرداست دل

دل ز جادوی رخت حیران شده, در پی عشق تو سر گردان شده

گفت در عشقت وفا دارم بدان, من تورا بس دوست می دارم بدان             شوق وصلت را به سر دارم بدان, چون تویی محمول حمالم بدان

با تو شادی می شود غم های من,، با تو زیبا می شود فردای من

    گفتمش عشقت به دل افزون شده, دل ز جادوی رخت افزون شده           جز تو هر یادی به دل مدفون شده, عالم از زیباییت مجنون شده

بر لبم بگذاشت لب یعنی خموش, طعم بوسه برده از سر عقل و هوش

در سرم جز عشق او سودا نبود، بهر کس جز او در این دل جا نبود

   دیده جز بر روی او بینا نبود، همچو عشقم هیچ گل زیبا نبود                خوبی او شهره ی آفاق بود, در نجابت در نکویی شاه بود

    روزگار اما وفا با ما نداشت, طاقت خوشبختی ما را نداشت                         پیش پای عشق ما سنگی گذاشت, بی گمان از مرگ ما پروا نداشت

آخر این قصه هجران بود و بس, حسرت و رنج فراوان بود و بس

یار ما را از جدای غم نبود, در غمش مجنون عاشق کم نبود                             بر سر پیمان خود محکم نبود, سهم من از عشق این روزها نبود

با که گویم او که هم خون من است, خسم جان و تشنه ی خون من است           بخت بد زین وصل او قسمت نشد, این گدا مشمول آن رحمت نشد

عاشقان را خوش دلی تقدیر نیست, با چنین تقدیر بد تدبیر نیست

  از غمش با دود و دم همدم شدم، باده نوش غصه ی او من شدم                     مست و مخمول خراب از غم شدم, ذره ذره آب گشتم کم شدم

آخر آتش زد دل دیوانه را, سوخت بی پروا پر پروانه را

آن قدر با آتش دل ساختم تا سوختم
بي تو اي آرام جان يا ساختم يا سوختم
سردمهري بين كه هر كس بر آتشم آبي نزد
گرچه همچون برق از گرمي سراپا سوختم
سوختم اما نه چون شمع طرب در بين جمع
لاله ام كز داغ تنهايي به صحرا سوختم
همچو آن شمعي كه افروزند پيش آفتاب
سوختم در پيش مه رويان و بيجا سوختم
سوختم از آتش دل در ميان موج اشك
شوربهتي بين كه در آغوش دريا سوختم
شمع و گل هم هر كدام شعله اي در آتشند
در ميان پاكبازان من نه تنها سوختم
جان پاك من رهي خورشيد عالمتاب بود
رفتم و از ماتم خود عالمي را سوختم

رهی معيری (سايه عمر)

اگر در حسرت گرمای آغوشت

شبی گریان

به صبحِ خسته ي فردا رسيدم من ،

براي رفع دلتنگي ندارم چاره اي ، ليكن -

دلم فرياد مي خواهد

براي شِكوه از بي رحميِ دنيا ،

گريز از باورِ تنهاييِ اين تن !

دلم ، فرياد مي خواهد ....

بیا که دوست دارمت !!

بگذار که آسمان، آنگونه که هست در جذبه دو چشم تو، خود را بگسترد.

بگذار تا ماه، حتی به زیر ابر، در این سیاه شب، آرامشی به قلب سپید تو آورد...

شاید کمی که گذشت، شاید تبسم در چشم روزگار، شاید که مشق صبر، تکلیف روزگار، نچندان به کام ماست...

بگذار زیر و بم این زمین سخت، با پای خسته تو، گفت و گو کند.

شاید قبول جهان، آنچنان که هست، آغاز زندگی است.

آنجا که واژه ها به هیاهو نشسته اند.

شاید که شاخه گلی از سکوت ناب، آواز زندگی است.

بگذار اگر فاصله ای هست بین ما، تا روز ماندگاری دیوار سرد، یک پنجره برای دیدن هم هدیه آوریم.

بگذار تا پیکر بت دار روزگار، در برکه گذشت پاشویه ای کند.

آنجا که ناتوان کلام خسته، به فریاد می رسد.

دیگر سکوت، نقطه پایان گفتگوست.

گاهی تحمل خاری درون دست شیرین تر از لطافت گلهای زندگیست.

بگذار تا به دشت جدایی در این زمان، بارانی از طراوت و بخشش، سفر کند.

بذری به دشت مهربانی هدیه آوریم و آنگه بغل بغل تبسم تازه درو کنیم.

چشمان پرسش خود را، تو بسته دار.

لبخند مهربان تو در چشم شرمناک، یعنی بیا.

« بیا دوباره دوست دارمت »

شاید که یک سلام، آغاز گفتگوست.

شاید برای رسیدن به شهر عشق اولین قدم از خود گذشتن است.